Angelof

آدم هنوز نشدي

خواهر هابيل نيستم اگر زنده ات... مرده ات... نفست بريده بريده...

بريده ام اگر نيندازمت

محكم

بسته وقتي شدي

پدرت روي سين خوابيده بود

مادينه اي از عهد بوق كه هنوز هم بوق مي زند

هزار بار

مست مي شود

تا از ياد ببرد بلندي ليست پدرهايش

كافه هاي تعطيل، چشمان آريايي ات را خيس مي كند؟

چرا خجالت مي كشي عزيزم؟

بگو نيستي

تا نژادت را بياورم بالا

و به اين كودك بي وجود بگويم

مادرت به بزرگي كشور كويت بود

و آوازهايش آوازه ي چهار جهت اصلي

چرا نمي فهمي؟

حلالت مي كنم تا حرام نباشي.

تو مرده زاييده مي شوي

تا زمين به عدالت برسد

صد بار اگر بگويي هستي، نيستي

مثل ماهي هاي سيزده بدر

مثل پدرت

مُرده اي...

ساراي مست تو اگر شعر مي شود

ايلياي من ...

سال هاي سال است كه مَرد، مُرده است

مات

ماتت برده به كدامين سال دروغ؟

مُهره ام را مي گذارم روي رُخت

چه فرقي مي كند اين صفحه شطِ تو باشد يا رنجِ من؟

چاقوي تو تيزتر باشد يا دنبه ي من لذيذتر؟

پيامبرم نيستي، به تو نماز برم

قديس را سال هاي دور به خاك هاي خورنده سپردم

و صحرا شدم

حالا به هر دريايي كه مي خواهي برو

من هيچ چيز ندارم

نه آئيني كه به آن با من آغاز كني

دوشيزه ات نيستم

فرشته ات نيستم از شر شياطين به خدا پناهت دهم

سارا نيستم تا عكسم را برعكس كني

سورتمه ات نيستم تا ميل هاي خسروجرد

من يك سيب درسته هستم

من ايستگاه كرجم

كه گذشت

از سرم... پريد... روي ديوار...

تا كوچه هاي خيس شهسوار

حالا با اين همه سربازهاي مرده،

فيل هاي خارج و رخ كج چه مي كني؟ ها؟

من؟ كمكي از من ساخته نيست آقا.

من ريشه ام كن شده.

حالا نمي دانم روسيه ام يا طبس

عطر بد كُماي يا سرماي زير صفر؟

جاده را از هر طرف گاز بزني،

برنده اي وجود ندارد،

يا اين صفحه قلابي است.

مردي پايين تر از ماتيك

ريشه ام را مي كَنَد، كَن مي كند

به رنگ طلايي خرس هاي پاريس

 با زبانِ دراز و تمدن تعطيل

هه، چه پارتي مفصلي

از مهمان نوازي شما بي نهايت شاش بنديم آقايان

سنگ هايتان امشب هم سيخ مي شود.

شب هاي عزيز

من بار  دارم

من باردارم

اسپرم هاي مده آ را نوش،

نوشيده ام به خاطر هوبريس

موهايم را مي گذارم،

گذاشتم

بيرون، پشت در.

قبرهاي پانزده سانتي را مي تپم

به نان و سه شنبه

بيست و چهار سال ستيز

تعليق پشت ميله ها

اوج مردن با گره هايي كه باز مي شوند

تخم مرغ هاي عيد پاك

و اگزودوس

همسرايان سر مي پيچند به بازيِ سُربازي...

[سَرباز تير مي خورد يا مي كِشَد]،

سرهاي خورده

بهمن، 57 شد.

ليچار

ولفگانگ ها به دنيا مي روند

كه تو بگويي بيچاره.

[صحنه اتاق يك هتل روستايي است. ميز و يك صندلي چوبي در راست صحنه قرار دارد. يك تختخواب كهنه در چپ صحنه قرار دارد. فانوسي كنار پنجره در انتهاي صحنه است. پرده اي سياه در گوشه ي انتهاي چپ از سقف آويزان است. زن وارد صحنه مي شود. يك پالتوي سياه، قد بلند، موهاي بلوند و كلاهي قرمز به سر دارد. كيفش را روي ميز مي گذارد. روي صندلي مي نشيند.]

زن: اين جا جاي گرم كم پيدا مي شه. بايد يارو اوضاع خوبي داشته باشه. [از كيف خود آينه اي بيرون مي آورد. خود را نگاه مي كند. آينه را در كيف مي گذارد. سيگاري روشن مي كند.] مي دونم چي كار كنم. بايد حسابي تلكه اش كنم. مردتيكه به من مي گه انقدر بهت پول مي دم كه تا آخر عمر برات بس باشه و اين كار لعنتي رو بذاري كنار. اگه اين كار لعنتيه، تو كه با اين كارت تأييدم مي كني. هر كسي براي يه كاري ساخته شده. يكي نقاشي مي كنه. يكي دكتره. يكي نجاره. خوب منم كارم اينه. كارمم دوست دارم. بهش عادت كردم. خوب پولم در مي يارم. مگه چه اشكالي داره؟ [به فكر فرو مي رود. سيگارش را با تمام قدرت خاموش مي كند.] هميشه از يه جايي شروع مي شه. از يه بار بزرگ كاميون كه يه دفعه مي ريزه روي يه رهگذر. راننده هه به روي خودشم نمي ياره، درمي ره. من هم بايد نقش كاميون رو بازي مي كردم. با يه بار سنگين كه شايد رنج نباشه. شايد بشه گفت تجربه هاي شيرين. حالا كه وضعم خوب شده، يعني بهتر شده، هر دفعه يه راننده استخدام مي كنم تا باري رو كه حالا مال خودم شده رو برام حمل كنه. اين اصلاً جريان براقي نيست؟ هست؟ ماتِ ماته. مثل صورت من كه سالهاست ماتِش برده به مسير فرار اون راننده، راننده ي اول. [كلافه مي شود] اَه، همشون حروم زاده ان، لحظه هايي رو كه بيات شدن، نبايد دوباره بهشون آب زد تا تازه بشن. نمي دونم چرا اين مردك نمي ياد. گفته بود ساعت يازده، الان نزديكِ دوازدهه. [بلند مي شود. به سمت پنجره مي رود. بيرون را نگاه مي كند. مي خندد. فتيله ي فانوس را پايين مي كشد. به سمت ميز مي رود و دوباره خودش را در آينه نگاه مي كند.] فكر كنم خودش باشه. چقدر كوتوله ست. فقط خدا كنه بوي اسطبل و پهن نده. آه، عيبي نداره. يه شبه. تحمل مي كنم. تموم مي شه. [صداي درب مي آيد.] چرا در مي زنه؟ احمق!

صداي مرد: اجازه مي فرمايين خانوم؟

زن: بيا تو

[مردي لاغراندام با جثه ي كوچك وارد مي شود. لبخندي بر لب دارد و با لهجه ي روستايي حرف مي زند.]

مرد: شب بخير خانوم.

زن: شب تو هم بخير. [به طرف مرد مي رود.] خيلي دير كردي. مي دوني ساعت چنده؟ نمي گي سنجاب كوچولو بهش بر مي خوره؟ بيا، من بايد قبل از روشنايي برگردم. مي دوني كه.

مرد: اجازه بدين خانوم. اشتباهي پيش اومده. شماره ي اين اتاق صد و دوئه. مگه نه؟

زن: [جا خورده] بله

مرد: پس درست اومدم.

[زن لبخندي مي زند.]

مرد: [پاكتي از جيبش در مي آورد.] اين نامه خدمت شما. [مي خواهد برود.]

زن: من با شما تلفني صحبت كردم؟

مرد: [برمي گردد.] نه، متأسفانه. من فقط بايد نامه رو به شما مي دادم. [مكث] امري نيست؟

زن: [بُهت زده] مرسي

[مرد خارج مي شود.]

زن: [پاكت را باز مي كند. آن را مي خواند. دستپاچه مي شود. به اين طرف و آن طرف مي رود. زير تخت را نگاه مي كند. بالاي ميز مي رود. مي آيد پايين و پرده را كنار مي زند. مردي از سقف به دار آويخته شده و زير پايش روي زمين پر از اسكناس است. زن جيغ مي زند.][مكث] پس بالاخره پيدات شد. راننده ي اول همين جاست. تو اين جايي . راننده. راننده ي فراري. [با فرياد] ديره. ديره. [كلاهش را در مي آورد و زير پايش له مي كند.] نمي خوام. نمي خوام. مرده ي تو به درد من نمي خورده. پولاي تو هم به دردم نمي خوره. بوي اصطبل مي ده. بوي گُه مي دي. ديره. خيلي ديره. بعد از اين همه سال. اين همه دوري. من نمي بخشمت. [شروع به كتك زدن مرد مي كند.] برو، برو، نمي خوامت. نمي خوام ببينمت. برو. ترسو. فراري. [كلاه گيس خود را در مي آورد و به سمت مرد پرت مي كند.] اون بچه ي ناقص مال خودت بود. مال خود بي شعورت. تو ترسيدي. تو در رفتي. تو. ريغونه ي بي دست و پا. نه به من فكر كردي نه به هيچ چيز ديگه. حالا بعد از اين همه سال...

مرده ي تو به چه درد من مي خوره؟ مرده شور وجدانت و عذابت و بقيه ي چيزاتُ ببرن. [پوزخند مي زند و به نامه اشاره مي كند] ديگه وجود نداري؟ قبلاً هم وجود نداشتي. همون موقع كه رفتي، مرده بودي. هر شب براي مرده ات دعاي شَر مي كردم. [اسكناس ها را بر مي دارد و به طرف مرد پرت مي كند] با اينا خرج كفن و دفنتُ بده. من لطف تو رو نمي خوام. [زن كيفش را بر مي دارد و از صحنه خارج مي شود. نور مي رود.]

به عقيده ي من اسطوره از جهل مي آيد. از ناآگاهي نسبت به چيزي. وقتي تعريف شكل مي گيرد، جذابيت از بين مي رود. دانش ما نسبت به مطلبي كامل شده و حالا به سراغ مورد ديگري مي رويم. اما تا وقتي كه تعريفي شكل نگرفته و ابهام وجود دارد، آن مطلب براي ما جذاب مي شود. پس دست به اسطوره سازي مي زنيم. ذهن خلاق انسان تخيل مي كند. افسانه و داستان مي سرايد. بعدها دانش ما كامل مي شود. ممكن است آن افسانه به نظر مضحك بيايد. اما براي ما تقدس دارد. به آن احترام مي گذاريم. شايد چون از آينده يا به نوعي همان تقدير بي خبريم. و شايد تصور اين باشد كه بي اعتنايي به يك آئين ممكن است بدشانسي بياورد. چون ما به تنهايي قدرتمند نيستيم. و انرژي هايي كه از انسان و طبيعت و مجموع اين ها ساتر مي شود، دست به دست هم مي دهد و عوامل را به سويي پيش مي برد كه طبق پيش بيني يا خواسته ي ما نيست. شايد مجموع انرژي هاي ديگر از ما (منِ تنها) قدرتمند تر باشد و هست. مگر اينكه ما بر ضد آن نباشيم، همگام با آن باشيم، آن وقت اتفاقي كه مي افتد مي تواند مطابق ميل ما باشد. مثلاً وقتي به واقع تصميم بگيريم و با تمام وجود و قدرت بخواهيم كاري را انجام دهيم، پيروز مي شويم. چون در آن زمان انرژي زيادي داريم و طبيعت و تمام عوامل دست به دست هم مي دهند تا ما را در پيشبرد هدف ياري كنند. در واقع اينبار تقدير است كه با ما همگام مي شود و ما ندانسته آن را رهبري كرده ايم.

ديگه گاز نمي گيرم. قول مي دم. ولم كن مامان. الان موهام كنده مي شه. يكي بياد كمكم كنه. كمك. بابا منم. در رو باز كنين. فقط عينكي شدم. منم. هِي. يكي بياد كمك. الان منم ناخونام رو مي كنم توي اون گونه هاي كَك مَكي ات. پسره ي آلمانيِ مو قرمز. همتون مثلِ همين. فقط بلدين دست كنين تو دماغتون و بعد آشغالشو بذارين رو زبونتون. يكي بياد منو از دست اين زبون نفهما نجات بده. نمي خوام آلماني صحبت كنم. اصلاً مي خوام خفه شم. مگه زوره؟ كمك. باباجون، گُه خوردم انگشتت رو گاز گرفتم. واي. خونش زد روي ديوار. آخه مي خوام برم جشنواره فيلم ببينم. مگه چيه كه نمي ذارين برم. تو رو خدا يكي بياد كمكم كنه. مگه اُشين چِشه؟ چرا هِي مي گين اين مثل ژاپنيا مي مونه. آ، وا، واي، كمك. دارم خفه مي شم. آي لعنتيا ولم كنين. مهمونيه ديگه. مگه چيه؟ چرا نبايد خوش باشيم و بنوشيم و برقصيم؟ ولم كنين. آي. كمك. سيگار آخره. ديگه نمي نويسم. ميخ؟ واسه چي؟ آي، آي. عالِت اوبه؟ اين شيبا يو بُخويَم، گَبي مي شم؟ همه خوابن. بيا يَباشَكي بازي كنيم. اِ، نزن. گَبول نيست. تو جِرزَني كردي. آي. مي خوام بمونم همين جا. اين جا امن بود. سلام. من از تو جدا شدم مامان. من رو از تو آوردن بيرون. آي. اوءَ. اوءَ. اوءَ. از ساحل خيلي فاصله گرفتم. هيچ كس نيومد كمكم. حالا اين وسط خودم موندم تنها. حتي اون دختره كه گاهي با چشماي پُر اشكش زل مي زد بهم، ديگه نيست. دريا چقدر عميقه و چقدر شور. يكي داره مي ياد طرفم. همون دخترَست.

– مي تونم يه گاز كوچولو از باسنتون بگيرم؟ - خودشه. پس اين همه مدت... انگار وقتشه...

زُل زده بود به سال هاي دور، با اون چشماي ورقلمبيده ي پرحسرتش. صورت گرد و بيني باريكي داشت. نشسته بود روي صندلي اي كه چرخ هاش هيچ كاربردي براي او نداشتن. تمام روز رو زل مي زد و شب هم همونجا لذت ديدن ستاره ها رو از دست مي داد و آروم به خواب مي رفت. خواب هاي آشفته، دَرهم، بَرهم. يا حسين، عراقيا. اين جمله رو دوستاش گفتن. اون اسلحه اش رو انداخت و تا خواست حركتي بكنه...

از چادر بيرون اومد و ديدني هاي بسياري ديد كه بعدها شد باعث همين شيزوفرني نمي دونم بگم عزيز يا لعنتي. چيزي كه ديده بود رو هيچ وقت نفهميدم. فقط از خواب هاي شبانه اش مي شنيدم كه داد مي زد:" تو شيكمشون پُرِ كوكو بود. پاره شده شيكماشون. راديوي دروغگو. عراقي ها دارن مي يان تو دهنمون. چرا دروغ مي گي؛ شنوندگان عزيز، شنوندگان عزيز! خرمشهر آزاد شد."

اون همين طوري زل مي زد به رو به روش و دست هاي باريكشو مي كشيد روي موهاي نرم بچه گربه. تا اين كه مامان آسيه سروكله اش پيدا شد. براش فال گرفت، گمونم فال چهره. تو گوشش يه چيزايي پچ پچ كرد و يه مراسم عجيب انجام داد و رفت. از اون موقع هر چي صداش مي كنيم جواب نمي ده. فكر كنم مامان آسيه اسمش رو عوض كرده. آخه مامان آسيه با دو حرفيا بگو بخند داره.

حالا اون جيغ مي زنه. زل تبديل شده به جيغ. فكر كنم چند وقت ديگه گوشامونو بايد بديم جاش خروس جنگي بخريم. (خودم مي دونم قنديه رفيق، مي خواستم فرق بكنه.)

آره، كجا بودم؟ داشتم مي گفتم. اون آقائه انقدر جيغ زد تا مامانم ترسيد و بچه اش افتاد. البته من خيلي هم ناراحت نشدم، چون ديگه كسي قرار نبود بياد تا جاي منو تنگ تر كنه. آره، مامان بچه اش سقط شد. از دكتر كه برگشت، يه راست رفت سراغ پيرمرده يا همون آقائه. مامانم تا خواسته بود يه چيزي بگه، ديده بود آقائه چشماش قرمزه و دندوناش از دهنش زده بيرون و سُم داره. مامانم همونجا غش كرد... تا اومدن نجاتش دادن. آقائه هنوز هم اونجاست و جيغ مي زنه و زل. اما ديگه روي صندلي چرخ دارش نيست. دور استخر مي دوئه و كمك مي خواد. فكر كنم جَنگ مَنگ همه اش بهونه بوده تا مردم رو گول بزنه و اين داستان رو بخونن. هه! حالِ خوشي دارين نه؟ موفق باشين و مواظب اون آقائه باشين تا يه وقت نياد تو خوابتون، جيغ بزنه و زُل.

اصلاً برو، به دَرَك

گفته بودم صدبار

خيانت خ دارد

اما چوب ندارد بزند مثل خدا

پس گردنت.

اصلاً برو

برو به آغوش همان روس روس پي ها

با گيسوان بافته

و بوي عود

دود مي كنند دودمانت را

بدرود

اصلاً برو جنوب

سي خاطر خاطرات

تا خط هايم را خطي كني

بر هر چه راي مفعولي

اصلاً برو دخمه ي كوروش

تا صبح بِكِش از شب

بعد بگو تُف به اين روز

اين نشانه ها

اين شباهت

چقدر بُهت مي آورد

غذا و ميوه و واك من

ياد راي مفعولي

كه باز قِل مي خورد در مغزت

و باز خطي اَم مي كني

اصلاً برو خانه ي دوستِ نقاشت

تا صبح...

به دَرَك

مي روم شمال

شمالِ جنوبي اَت مي شوم

اَت مي شوم

نمي خورم

تعارف نمي كنم

صرف نمي كنم رفتن يا ماندن

راي مفعولي را قورت مي دهم

مفعول مي شوم

مي ايستم

اما مثل يك فاعل

سرم را مي كشم روي فعلي

كه ختم به تو مي شود

اصلاً برو به دَرَك